BenQ I300 – cisza, jakość i elegancja w jednym?

Autor: Andrzej Wójcicki 2007-12-14 16:18

Wprowadzenie

Coraz częściej każdy z nas szuka kompromisu pomiędzy wydajnością, a przystępna ceną. Nie ważne czy będzie rozchodzić się tu o procesor czy kartę graficzną, czy też o klawiaturę (tu liczyć będzie się wydajność naszej pracy), zasada jest zawsze ta sama. Czy będzie podobnie w przypadku klawiatury BenQ I300? Spróbujemy się o tym przekonać w dzisiejszej recenzji.

BenQ, I300, klawiatura, test, klawisze

Klawiatura to urządzenie zewnętrzne, wejściowe służące do wprowadzania wybranego ciągu znaków lub komendy przez użytkownika, będące zestawem klawiszy typograficznych (o znakach odpowiadających maszynie do pisania) dodatkowych klawiszy kontrolnych oraz funkcyjnych, osadzonych w plastikowej oprawie.

Historia sprawiła, iż jesteśmy wstanie podzielić klawiatury na 3 główne grupy: model XT, model AT, i klawiatura 101- lub 102- klawiszowa PS/2 (wprowadzona na rynek przez firmę IBM). Do tego grona dołączają obecne modele multimedialne z 104+ klawiszami podłączane przez USB, radiowo czy tez poprzez coraz bardziej popularny standard Bluetooth. Klawiaturę XT i AT charakteryzowała mniejsza liczba klawiszy (83), inne ich rozmieszczenie, ponadto klawiatura XT zapewniała jedynie jednokierunkową wymianę informacji pomiędzy klawiaturą, a komputerem.

Układy klawiszy różnią się nieznacznie między sobą. Większość z nas obecnie używa klawiatur w układzie QWERTY (od pierwszych liter w lewym, górnym rogu klawiatury), rzadziej QWERTZ (klawiatury niemieckie czy polskie w tzw. układzie maszynistki) czy AZERTY (francuskie). Istnieją również inne układy klawiatur między innymi klawiatura Dvoraka, której celem jest przyśpieszenie pisania.

Klawiatury możemy podzielić ze względu na konstrukcję:
- stykowe – ruch klawisza powoduje bezpośrednio zwarcie (lub, rzadziej, rozwarcie) w układzie elektrycznym/elektronicznym:

- membranowa – wykonana jest z kilku warstw: warstwa z nadrukiem graficznym wykonana z poliestru lub poliwęglanu, warstwa laminująca, warstwa poliestrowa z nadrukowanym obwodem drukowanym (technika druku - sitodruk, farby przewodzące prąd), membrana oddzielająca, kolejna warstwa z nadrukowanym obwodem drukowanym i kolejna warstwa laminująca. Membrana oddziela obwody drukowane poza momentem, gdy naciskany jest przycisk.

- z gumą/folią przewodzącą (obecnie najbardziej rozpowszechnione) – wciśnięcie klawisza powoduje dociśnięcie gumy/folii przewodzącej do obwodu drukowanego, powodując znaczne obniżenie rezystancji pomiędzy końcówkami pola stykowego

- istnieją również klawiatury bezstykowe oraz ekranowe (nie będziemy się jednak zagłębiać w tym temacie gdyż nie o nich jest dzisiejszy test)

Zasady działania:
Naciśnięcie klawisza w klawiaturze powoduje zmianę w przepływie prądu przez układ z nim związany. Mikroprocesor wbudowany w klawiaturę stale sprawdza obwody prowadzące do klawiszy, wykrywa on wzrost albo spadek natężenia prądu w obwodzie naciśniętego klawisza. W ten sposób procesor może stwierdzić czy klawisz został naciśnięty czy zwolniony. Każdy klawisz ma przypisaną własną parę sygnałów, zwanych „scancode” jeden na wciśnięcie klawisza, drugi na jego zwolnienie. Zależnie od tego, który obwód klawisza podaje sygnał do mikroprocesora, taki generowany jest sygnał. Procesor przechowuje liczbę w buforze pamięci klawiatury i wprowadza ją do złącza portu, gdzie może być odczytana przez BIOS komputera. Stąd już prosta droga prowadząca przez procesor do naszego edytora tekstu. Strony: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 -